چه میوه‌هایی ویتامین B12 دارند؟ پاسخ علمی و منابع واقعی B12

اگر عبارت «میوه‌های حاوی ویتامین B12» را جست‌وجو کرده باشید، احتمالاً نام‌هایی مثل موز، کیوی، آووکادو، انار و خرما را در بعضی فهرست‌ها دیده‌اید. اما آیا واقعاً می‌توان با خوردن این میوه‌ها ویتامین B12 موردنیاز بدن را تأمین کرد؟

پاسخ کوتاه این است: میوه‌های معمولی و تازه، منبع طبیعی و قابل‌اتکایی برای تأمین ویتامین B12 نیستند. برای مثال، موز ویتامین B6 دارد و پرتقال منبع ویتامین C است؛ اما هیچ‌کدام جایگزین B12 نمی‌شوند. این ویتامین به‌طور طبیعی عمدتاً در مواد غذایی حیوانی وجود دارد و در بعضی محصولات گیاهی نیز به‌صورت صنعتی به آن‌ها اضافه می‌شود.

در این مطلب از داروخانه آنلاین دکتر لوکس بررسی می‌کنیم چرا میوه‌ها B12 ندارند، این ویتامین را از چه غذاهایی می‌توان دریافت کرد و اگر گیاه‌خوار هستید یا احتمال کمبود B12 دارید، چه راهکارهایی برای تأمین آن وجود دارد.

آیا هیچ میوه‌ای ویتامین B12 دارد؟

خیر. میوه‌هایی مانند سیب، پرتقال، موز، کیوی، انار، انگور، خرما و آووکادو به‌طور طبیعی مقدار قابل‌توجهی ویتامین B12 ندارند. بنابراین حتی اگر هر روز چند وعده میوه مصرف کنید، نمی‌توانید نیاز بدن به این ویتامین را از این طریق برطرف کنید.

البته هرکدام از این میوه‌ها مواد مغذی ارزشمندی دارند؛ فقط باید بدانیم کدام ویتامین را تأمین می‌کنند و از آن‌ها چه انتظاری داشته باشیم.

پس اگر هدف شما پیشگیری از کمبود B12 است، به‌جای جست‌وجوی یک میوه خاص، باید منابع غذایی واقعی این ویتامین را بشناسید.

چرا B12 در میوه و سبزی نیست؟ 

ویتامین B12 با بسیاری از ویتامین‌های دیگر تفاوت دارد؛ زیرا گیاهان به‌طور طبیعی توانایی ساخت آن را ندارند. تولیدکنندگان اصلی این ویتامین برخی باکتری‌ها و آرکی‌ها هستند. به همین دلیل، B12 از طریق زنجیره غذایی در بافت‌های حیوانی تجمع پیدا می‌کند و منابع طبیعی آن عمدتاً شامل گوشت، ماهی، غذاهای دریایی، تخم‌مرغ و لبنیات است.

در مقابل، میوه‌ها، سبزی‌ها، حبوبات و غلات معمولی منبع طبیعی قابل‌اتکایی برای این ویتامین نیستند. البته بعضی محصولات گیاهی مانند شیر سویا، غلات صبحانه یا مخمر تغذیه‌ای ممکن است با B12 غنی شده باشند. در این محصولات، ویتامین طی فرایند تولید به ماده غذایی اضافه می‌شود؛ نه اینکه خود محصول به‌طور طبیعی آن را داشته باشد.

پس چرا بعضی سایت‌ها فهرست میوه می‌دهند؟

یکی از دلایل اصلی این اشتباه، یکسان در نظر گرفتن ویتامین‌های مختلف گروه B است. برای مثال، موز حاوی ویتامین B6 است و بعضی میوه‌ها نیز فولات یا ویتامین B9 دارند؛ اما B6، B9 و B12 مواد متفاوتی هستند و نمی‌توانند جای یکدیگر را بگیرند.

گاهی هم اطلاعات مربوط به محصولات غنی‌شده به اشتباه به خود میوه نسبت داده می‌شود. برای مثال، اگر یک نوشیدنی گیاهی یا میوه‌ای با B12 غنی شده باشد، وجود این ویتامین به فرایند تولید آن مربوط است، نه به میوه‌ای که در تهیه نوشیدنی استفاده شده است.

هنگام بررسی ترکیبات یک خوراکی، به عبارت کلی «حاوی ویتامین‌های گروه B» اکتفا نکنید. برای اطمینان از وجود B12 باید نام دقیق و مقدار آن در جدول ارزش غذایی یا ترکیبات محصول درج شده باشد.

آلودگی میکروبی یا خاک راه جبران نیست

گاهی این تصور مطرح می‌شود که چون بعضی میکروارگانیسم‌های موجود در خاک توانایی تولید B12 دارند، مصرف میوه و سبزی نشسته یا مواد غذایی آلوده می‌تواند این ویتامین را تأمین کند.

این روش مبنای تغذیه‌ای قابل‌اعتمادی ندارد. حتی اگر روی مواد غذایی میکروارگانیسم‌هایی وجود داشته باشند، مقدار و شکل B12 احتمالی آن‌ها مشخص نیست و نمی‌توان برای تأمین نیاز بدن روی آن حساب کرد. از طرف دیگر، مصرف مواد غذایی آلوده خطر ابتلا به عفونت‌های گوارشی را افزایش می‌دهد.

میوه و سبزی را همیشه به روش بهداشتی بشویید و برای دریافت B12 از منابع غذایی معتبر یا محصولات غنی‌شده استفاده کنید.

میوه‌ها چه ویتامین‌هایی دارند؟

نبود B12 به معنی کم‌ارزش بودن میوه‌ها نیست. میوه‌ها از منابع مهم فیبر، ویتامین C، فولات، پتاسیم و ترکیبات گیاهی مفید هستند. مصرف متنوع آن‌ها به تأمین مواد مغذی مختلف کمک می‌کند؛ فقط نباید انتظار داشته باشیم کمبود B12 را جبران کنند.

نکته مهم این است که ویتامین‌های موجود در میوه‌ها وظایف متفاوتی دارند. برای مثال، B6 و فولات در بعضی فرایندهای مرتبط با خون‌سازی نقش دارند، اما نمی‌توانند جایگزین B12 شوند.

ادعاهای رایج درباره میوه و B12؛ واقعیت یا شایعه؟

در فضای اینترنت، بعضی میوه‌ها و مواد غذایی گیاهی به‌عنوان منابع B12 معرفی می‌شوند. برای اینکه در انتخاب مواد غذایی دچار اشتباه نشوید، چند ادعای رایج را با واقعیت علمی آن‌ها مقایسه کرده‌ایم.

اگر رژیم گیاه‌خواری دارید، به‌جای اعتماد به فهرست‌های غیرمعتبر، محصولات غنی‌شده‌ای را انتخاب کنید که مقدار B12 آن‌ها روی برچسب مشخص شده باشد.

منابع واقعی ویتامین B12 چیست؟

برای تأمین طبیعی B12، باید سراغ مواد غذایی حیوانی بروید. گوشت، ماهی، غذاهای دریایی، تخم‌مرغ و لبنیات از منابع شناخته‌شده این ویتامین هستند. در میان آن‌ها، جگر گاو و بعضی غذاهای دریایی مانند صدف خوراکی مقدار بیشتری B12 دارند.

مقدار تقریبی این ویتامین در چند ماده غذایی را در جدول زیر می‌بینید:

مقادیر تقریبی هستند و ممکن است با نوع ماده غذایی، روش آماده‌سازی و اندازه وعده تغییر کنند.

نیاز روزانه ویتامین B12 برای بیشتر بزرگسالان ۲٫۴ میکروگرم است. این مقدار در دوران بارداری به ۲٫۶ و در دوران شیردهی به ۲٫۸ میکروگرم در روز می‌رسد.

برای مثال، یک لیوان شیر حدود ۱٫۳ میکروگرم B12 دارد و به‌تنهایی تمام نیاز روزانه یک فرد بزرگسال را تأمین نمی‌کند؛ اما در کنار سایر منابع غذایی می‌تواند به دریافت کافی این ویتامین کمک کند. یک وعده سالمون یا گوشت گاو نیز تقریباً به‌اندازه نیاز روزانه یک بزرگسال B12 دارد.

البته دریافت B12 از غذا با جذب آن در بدن یکسان نیست. بعضی افراد با وجود مصرف منابع غذایی مناسب، به دلیل مشکلات گوارشی یا اختلال در جذب همچنان در معرض کمبود قرار دارند.

مکمل‌ها: چه زمانی لازم است؟

مکمل B12 برای همه افراد ضروری نیست. اگر رژیم غذایی متنوعی دارید، منابع حیوانی این ویتامین را به‌اندازه کافی مصرف می‌کنید و مشکل جذب ندارید، ممکن است نیازی به مکمل نداشته باشید.

اما در شرایط زیر، بررسی وضعیت B12 اهمیت بیشتری پیدا می‌کند:

- رژیم وگان دارید و هیچ غذای حیوانی مصرف نمی‌کنید.
- به‌ندرت گوشت، ماهی، تخم‌مرغ یا لبنیات می‌خورید.
- سابقه جراحی معده یا روده دارید.
- به بیماری‌هایی مانند سلیاک یا کرون مبتلا هستید.
- برای مدت طولانی متفورمین یا بعضی داروهای کاهش‌دهنده اسید معده مصرف می‌کنید.
- کمبود B12 در آزمایش شما تأیید شده است.

مکمل‌های B12 به شکل قرص، کپسول، قرص زیرزبانی و آمپول عرضه می‌شوند. انتخاب نوع و مقدار مناسب به علت کمبود، وضعیت جذب و شرایط فرد بستگی دارد.

اگر مشکل فقط دریافت ناکافی از رژیم غذایی باشد، ممکن است اصلاح تغذیه و مکمل خوراکی کافی باشد. اما در اختلال جذب یا بعضی شرایط پزشکی، پزشک ممکن است روش درمانی متفاوتی را پیشنهاد کند.

چه کسانی بیشتر در معرض کمبود ویتامین B12 هستند؟

کمبود B12 فقط مشکل گیاه‌خواران نیست. هر فردی که این ویتامین را به‌اندازه کافی دریافت نکند یا بدنش نتواند آن را جذب کند، ممکن است دچار کمبود شود.

گروه‌های زیر بیشتر در معرض خطر قرار دارند:

• گیاه‌خواران و وگان‌ها: منابع طبیعی B12 عمدتاً حیوانی هستند. افرادی که این مواد غذایی را حذف می‌کنند، باید از محصولات غنی‌شده یا مکمل مناسب استفاده کنند.
•  سالمندان: با افزایش سن، کاهش اسید معده و بعضی تغییرات گوارشی می‌توانند آزاد شدن B12 از غذا و جذب آن را دشوارتر کنند.
• افراد مبتلا به بیماری‌های گوارشی: بیماری‌هایی مانند سلیاک و کرون و بعضی مشکلات معده و روده ممکن است جذب این ویتامین را کاهش دهند.
• افرادی که جراحی معده یا روده داشته‌اند: بعضی جراحی‌های کاهش وزن یا برداشتن بخش‌هایی از دستگاه گوارش می‌توانند جذب B12 را مختل کنند.
• مصرف‌کنندگان بعضی داروها: مصرف طولانی‌مدت متفورمین و داروهای کاهش‌دهنده اسید معده، مانند مهارکننده‌های پمپ پروتون، ممکن است با کاهش سطح B12 ارتباط داشته باشد.
•  افراد مبتلا به کم‌خونی پرنیشیوز: این بیماری خودایمنی باعث اختلال در جذب B12 می‌شود. در چنین شرایطی، حتی مصرف غذاهای غنی از این ویتامین نیز ممکن است برای تأمین نیاز بدن کافی نباشد.

قرار گرفتن در یکی از این گروه‌ها به معنی ابتلای قطعی به کمبود نیست؛ اما اگر علائم مشکوک دارید، بهتر است وضعیت B12 بررسی شود.

علائم کمبود B12 و چه زمانی باید آزمایش داد؟

ویتامین B12 برای سلامت سلول‌های عصبی، ساخت گلبول‌های قرمز و تولید DNA ضروری است. کمبود آن می‌تواند به‌تدریج روی عملکرد سیستم عصبی و خون‌سازی اثر بگذارد.

بعضی از علائم احتمالی عبارت‌اند از:

- خستگی و ضعف مداوم
- رنگ‌پریدگی یا تپش قلب
- گزگز یا بی‌حسی دست‌ها و پاها
- اختلال تعادل و مشکل در راه رفتن
- التهاب، قرمزی یا درد زبان
- کاهش تمرکز یا مشکلات حافظه
- احساس ضعف عضلانی یا سرگیجه

این نشانه‌ها فقط مختص کمبود B12 نیستند و ممکن است در مشکلاتی مانند کمبود آهن، اختلالات تیروئید یا بیماری‌های دیگر نیز دیده شوند. بنابراین تشخیص کمبود صرفاً بر اساس علائم امکان‌پذیر نیست.

یک نکته مهم این است که کمبود B12 همیشه با کم‌خونی همراه نیست. ممکن است فرد علائم عصبی داشته باشد، اما نتیجه شمارش سلول‌های خون او کم‌خونی مشخصی را نشان ندهد.

چه کسانی بهتر است آزمایش بدهند؟

اگر علائمی مانند گزگز دست‌وپا، خستگی مداوم، اختلال تعادل یا مشکلات تمرکز دارید و هم‌زمان یکی از عوامل خطر کمبود B12 در شما وجود دارد، بهتر است برای بررسی به پزشک مراجعه کنید.

آزمایش اولیه معمولاً اندازه‌گیری سطح B12 خون است. بسته به علائم و نتیجه اولیه، پزشک ممکن است آزمایش‌های دیگری نیز درخواست کند:

- CBC: برای بررسی کم‌خونی و اندازه گلبول‌های قرمز.
- MMA یا متیل‌مالونیک اسید: در بعضی موارد که نتیجه B12 مرزی یا نامشخص است، به تشخیص کمبود کمک می‌کند.
- هموسیستئین: یک آزمایش تکمیلی است که باید همراه با سایر یافته‌ها تفسیر شود.
- آنتی‌بادی فاکتور داخلی: در صورت شک به گاستریت خودایمنی یا کم‌خونی پرنیشیوز، برای بررسی علت اختلال جذب درخواست می‌شود.

بهتر است آزمایش‌های تشخیصی پیش از شروع مکمل B12 انجام شوند؛ زیرا مصرف مکمل می‌تواند نتیجه آزمایش را تحت تأثیر قرار دهد. البته اگر علائم عصبی جدی یا کم‌خونی قابل‌توجه مطرح باشد، پزشک ممکن است درمان را پیش از آماده شدن همه نتایج آغاز کند.

اگر بی‌حسی یا گزگز پیشرونده، اختلال تعادل یا ضعف قابل‌توجه دارید، بررسی پزشکی را به تعویق نیندازید.

گیاه‌خواران برای B12 چه کار کنند؟

اگر گوشت و ماهی مصرف نمی‌کنید، باید برای دریافت B12 برنامه مشخصی داشته باشید. مصرف متنوع میوه، سبزی، حبوبات، مغزها و غلات به‌تنهایی نیاز بدن به این ویتامین را تأمین نمی‌کند.

دو راهکار اصلی برای دریافت B12 در رژیم گیاه‌خواری، استفاده از محصولات غنی‌شده و مکمل مناسب است.

غذاهای غنی‌شده

بعضی محصولات گیاهی در فرایند تولید با ویتامین B12 غنی می‌شوند و می‌توانند بخشی از نیاز روزانه را تأمین کنند. از جمله:

- شیرهای گیاهی غنی‌شده مانند شیر سویا یا بادام
- بعضی غلات صبحانه غنی‌شده
- مخمر تغذیه‌ای غنی‌شده
- برخی جایگزین‌های گیاهی گوشت

اما همه محصولات این گروه B12 ندارند. برای مثال، شیر سویا یا مخمر تغذیه‌ای معمولی الزاماً حاوی این ویتامین نیستند.

هنگام خرید، جدول ارزش غذایی را بررسی کنید. مقدار B12 در هر وعده و تعداد وعده‌هایی که مصرف می‌کنید، مشخص می‌کند این محصول تا چه اندازه می‌تواند به تأمین نیاز روزانه شما کمک کند.

مکمل B12

برای بسیاری از افراد وگان، استفاده از مکمل B12 راهکار قابل‌اعتمادتری برای پیشگیری از کمبود است؛ به‌خصوص اگر مصرف منظم محصولات غنی‌شده در برنامه غذایی آن‌ها وجود نداشته باشد.

مکمل‌های B12 ممکن است حاوی شکل‌های مختلفی از این ویتامین باشند:

- سیانوکوبالامین
- متیل‌کوبالامین
- آدنوزیل‌کوبالامین

این‌ها از شکل‌های شناخته‌شده B12 در مکمل‌ها هستند. شواهد موجود برتری قطعی یک شکل را از نظر اثربخشی مکملی نسبت به بقیه ثابت نکرده‌اند.

نکته مهم این است که مقدار مناسب مکمل برای همه یکسان نیست. مقدار موردنیاز برای پیشگیری با دوز درمانی فردی که کمبودش در آزمایش تأیید شده تفاوت دارد. بنابراین بهتر است انتخاب محصول و مقدار مصرف با توجه به رژیم غذایی و شرایط فرد انجام شود.

آمپول B12

آمپول B12 برای تمام گیاه‌خواران یا همه افرادی که سطح این ویتامین در آن‌ها پایین است، ضروری نیست. در بسیاری از موارد، مکمل خوراکی می‌تواند برای جبران دریافت ناکافی مناسب باشد.

تزریق B12 بیشتر در شرایطی مطرح می‌شود که اختلال جذب وجود داشته باشد یا وضعیت فرد به درمان تزریقی نیاز داشته باشد؛ برای مثال:

- کم‌خونی پرنیشیوز یا بعضی اختلالات جدی جذب
- سابقه برخی جراحی‌های معده یا روده
- کمبود همراه با علائم عصبی یا خونی قابل‌توجه
- شرایطی که پزشک درمان تزریقی را مناسب‌تر بداند

در بعضی علت‌های غیرقابل‌برگشت، ممکن است تزریق برای مدت طولانی ادامه پیدا کند. بنابراین انتخاب آمپول به‌جای قرص باید بر اساس علت کمبود و نظر پزشک باشد، نه صرفاً به دلیل گیاه‌خوار بودن.

مکمل B12 در کمبود؛ چه چیزهایی باید بدانیم؟

اگر کمبود B12 در آزمایش تأیید شده باشد، مهم‌ترین قدم این است که علت آن مشخص شود. کمبود ممکن است به دلیل دریافت ناکافی از غذا، اختلال جذب یا بیماری‌های زمینه‌ای ایجاد شده باشد. روش درمان در این شرایط الزاماً یکسان نیست.

برای مثال، اگر فرد به دلیل حذف منابع حیوانی B12 کافی دریافت نمی‌کند، اصلاح رژیم غذایی و مصرف مکمل خوراکی ممکن است کافی باشد. اما در کم‌خونی پرنیشیوز یا بعضی مشکلات جدی جذب، ممکن است درمان تزریقی یا جایگزینی طولانی‌مدت لازم شود.

هنگام مصرف مکمل به این نکات توجه کنید:

- دوز پیشگیری با دوز درمان کمبود تفاوت دارد.
- نوع مکمل و مقدار آن باید با علت کمبود هماهنگ باشد.
- قرص زیرزبانی لزوماً از قرص خوراکی معمولی مؤثرتر نیست.
- مصرف مکمل بدون بررسی علت کمبود ممکن است مشکل اصلی را برطرف نکند.
- در بعضی بیماری‌ها، درمان باید طولانی‌مدت ادامه پیدا کند.

کی نتیجه می‌بینیم؟

سرعت بهبود پس از شروع درمان B12 به شدت کمبود، مدت‌زمان ابتلا، علت آن و نوع درمان بستگی دارد.

در بعضی افراد، علائم ممکن است طی دو هفته نخست شروع به بهبود کنند؛ اما در برخی دیگر این روند تا سه ماه طول می‌کشد. برطرف شدن کامل مشکلات عصبی نیز ممکن است بیشتر زمان ببرد.

اگر با وجود مصرف منظم مکمل، علائم بهتر نشدند یا شدت پیدا کردند، لازم است علت کمبود، مقدار و نحوه مصرف و احتمال وجود مشکل دیگری دوباره بررسی شود. افزایش خودسرانه دوز مکمل راه‌حل مناسبی نیست.

چطور مکمل B12 اصل و باکیفیت بخریم؟

انتخاب مکمل مناسب فقط به بالا بودن عدد B12 روی بسته‌بندی محدود نمی‌شود. مقدار ویتامین، ترکیبات، اصالت محصول و تناسب آن با نیاز فرد هم اهمیت دارند.

هنگام خرید به این موارد توجه کنید:

۱. مقدار B12 را بررسی کنید. مقدار ویتامین باید به‌صورت مشخص روی بسته‌بندی درج شده باشد. دوزهای بالاتر لزوماً برای همه افراد مناسب‌تر نیستند.

۲. شکل ویتامین را بشناسید. سیانوکوبالامین و متیل‌کوبالامین از شکل‌های رایج B12 هستند. انتخاب محصول نباید صرفاً بر اساس تبلیغاتی مانند «جذب بهتر» یا «اثرگذاری بیشتر» انجام شود.

۳. اطلاعات تولیدکننده را بررسی کنید. نام شرکت، شماره مجوز، تاریخ تولید و انقضا و اطلاعات قابل‌پیگیری محصول اهمیت دارند.

۴. از محل معتبر خرید کنید. تهیه مکمل از داروخانه یا فروشگاه دارای مجوز، احتمال خرید محصولات نامعتبر یا تقلبی را کاهش می‌دهد.

۵. محصول را متناسب با نیازتان انتخاب کنید. مکمل پیشگیری، محصول مناسب رژیم وگان و مکمل درمان کمبود ممکن است از نظر مقدار مصرف متفاوت باشند. اگر کمبود در آزمایش تأیید شده است، انتخاب دوز درمانی باید با نظر پزشک انجام شود.

 جمع بندی

میوه‌هایی مانند موز، سیب، پرتقال، کیوی، انار و آووکادو با وجود ارزش غذایی بالا، منبع طبیعی و قابل‌اتکایی برای تأمین ویتامین B12 نیستند. این میوه‌ها مواد مغذی دیگری مانند ویتامین C، B6، فولات و پتاسیم دارند، اما نمی‌توانند جایگزین منابع واقعی B12 شوند.

برای دریافت این ویتامین، غذاهایی مانند گوشت، ماهی، تخم‌مرغ و لبنیات منابع طبیعی مناسبی هستند. افرادی که رژیم وگان دارند نیز باید از محصولات غنی‌شده یا مکمل B12 استفاده کنند.

اگر خستگی مداوم، گزگز دست‌وپا، اختلال تعادل یا مشکلات تمرکز دارید و در گروه‌های در معرض خطر کمبود قرار می‌گیرید، بهتر است وضعیت B12 خود را با آزمایش و ارزیابی پزشکی بررسی کنید. تشخیص علت کمبود اهمیت زیادی دارد؛ زیرا اصلاح رژیم غذایی، مکمل خوراکی و آمپول B12 برای همه افراد کاربرد یکسانی ندارند.

سوالات متداول

گیاه‌خواران B12 را از کجا تأمین کنند؟

گیاه‌خواران و به‌ویژه افراد وگان می‌توانند از محصولات غنی‌شده مانند بعضی شیرهای گیاهی، غلات صبحانه و مخمر تغذیه‌ای غنی‌شده استفاده کنند. مکمل B12 نیز برای بسیاری از افراد وگان راهکار قابل‌اعتمادی برای پیشگیری از کمبود است؛ زیرا غذاهای گیاهی معمولی منبع طبیعی مناسبی برای این ویتامین نیستند.

آیا جلبک و اسپیرولینا منبع B12 هستند؟

اسپیرولینا منبع قابل‌اعتمادی برای تأمین B12 فعال موردنیاز بدن محسوب نمی‌شود. بعضی جلبک‌ها ممکن است ترکیباتی شبیه B12 داشته باشند، اما وجود این ترکیبات به معنی تأمین مؤثر نیاز بدن نیست. بنابراین برای پیشگیری یا درمان کمبود نباید به اسپیرولینا و محصولات مشابه تکیه کرد.

چه غذاهایی بیشترین B12 را دارند؟

جگر گاو و بعضی غذاهای دریایی مانند صدف خوراکی از غنی‌ترین منابع B12 هستند. ماهی، گوشت، شیر، ماست، پنیر و تخم‌مرغ نیز این ویتامین را دارند. مقدار B12 در هر ماده غذایی متفاوت است و به نوع و اندازه وعده بستگی دارد.

آیا می‌شود کمبود B12 را فقط با رژیم غذایی جبران کرد؟

این موضوع به علت کمبود بستگی دارد. اگر مشکل فقط دریافت ناکافی B12 از غذا باشد، اصلاح رژیم غذایی می‌تواند کمک‌کننده باشد؛ اما ممکن است برای جبران کمبود، مکمل نیز لازم شود. اگر اختلال جذب، کم‌خونی پرنیشیوز یا بیماری زمینه‌ای وجود داشته باشد، رژیم غذایی به‌تنهایی کافی نیست و ممکن است درمان خوراکی با دوز مشخص یا تزریق B12 نیاز باشد.

منابع علمی

 NIH Office of Dietary Supplements – Vitamin B12 Fact Sheet for Health Professionals  

NIH Office of Dietary Supplements – Vitamin B12 Fact Sheet for Consumers  

NICE Guideline NG239 – Vitamin B12 deficiency in over 16s: diagnosis and management  

NHS – Vitamins and minerals: B vitamins and folic acid